DESIGNATED EVACUATION AREA / WYZNACZONY OBSZAR EWAKUACJI
EXHIBITION AT WROCŁAW CONEMPORARY MUSEUM
12.3.21–5.7.21

Natural disasters are both Japan’s inherent characteristic and a stigma caused by its geographical location. The history of the country consists
of a long series of cataclysms occurring at regular intervals, all of which have shaped Japan and its inhabitants: “Centuries of natural disasters have made the Japanese into what they are today: an obedient, resilient and disciplined nation that obeys strict social rules of organisation because
it is considered necessary,” writes Tiziano Terzani, an Italian reporter, journalist and long-time Asian correspondent of Der Spiegel.
Designated by local authorities, the evacuation areas become places outside time whose function gains importance and significance in the moment
of danger. There is a peculiar dualism in them – while promising physical safety, they seem to cause psychological anxiety that often leads to trauma.
A sense of detachment from the threat is combined with a powerful fear of losing the loved ones, home, previous life. In the face of the raging natural element, a designated evacuation area becomes the bridgehead of the human order. The striving to maintain order is also crucial when resettling
an area ravaged by a cataclysm, when chaos is being replaced by the need to organise even the simplest things and objects: “Compared with space, place can be thought of as a centre and meanings or a space that has become humanised,” mentions Yi-Fu Tuan, one of the precursors of humanistic geography, in his treatise Space and Place.
Exactly a decade after the events in the Tōhoku region in 2011 – the earthquake, the devastating tsunami and the explosion at the Fukushima power plant, Bartosz Hołoszkiewicz evokes the trauma of those days and takes us to a safe place, to a designated evacuation area.
- - - -
Nieodłącznym charakterystycznym elementem Japonii, jak i jej piętnem powodowanym przez położenie geograficzne, są katastrofy naturalne. Historia tego kraju to ciąg następujących systematycznie kataklizmów, które można by długo wymieniać. Wszystko to ukształtowało Japonię i jej mieszkańców – „Stulecia klęsk żywiołowych uczyniły z Japończyków to, kim są dzisiaj: naród posłuszny, wytrzymały i zdyscyplinowany, który podporządkowuje się surowej organizacji społecznej, ponieważ uważa ją za niezbędną”, pisał włoski reporter, dziennikarz i wieloletni korespondent „Der Spiegel” w Azji, Tiziano Terzani.
Wyznaczane przez lokalne władze obszary ewakuacji, stają się miejscami poza czasem, a ich funkcja nabiera wartości i znaczenia w momencie zagrożenia. Jest w nich też dualizm – gwarantują fizyczne bezpieczeństwo, powodując jednocześnie psychiczny niepokój, stając się niejednokrotnie początkiem traumy. Dystans wobec zagrożenia łączy się tam z doświadczeniem potężnego strachu przed utratą (bliskich, domu, dotychczasowego życia). Wyznaczony obszar ewakuacji w obliczu szalejącego żywiołu natury jest minimalnym przyczółkiem ludzkiego porządku. Te dążenie do zachowania ładu staje się również bardzo istotne w przestrzeni zasiedlanej na nowo po przejściu kataklizmu, kiedy chaos zastępowany jest przez organizację nawet najprostszych rzeczy i przedmiotów – „Zamknięta i uczłowieczona przestrzeń staje się miej­scem. W porównaniu z przestrzenią, miejsce jest spo­kojnym centrum ustalonych wartości”, wspomina w swojej rozprawie Przestrzeń i miejsce Yi-Fu Tuan, jeden z prekursorów geografii humanistycznej.
Dokładnie dekadę po wydarzeniach w regionie Tōhoku w 2011 roku – trzęsieniu ziemi, niszczącej fali tsunami i wybuchu elektrowni w Fukushimie, Bartosz Hołoszkiewicz przywołuje traumę tych dni i zabiera nas w bezpieczne miejsce, w wyznaczony obszar ewakuacji.
Curator / Kurator
Paweł Bąkowski
Back to Top